Drogi lokalne i dojazdowe

Budownictwo drogowe wiąże się z potrzebą wbudowania w nasypy olbrzymich ilości materiałów. Wysoki popyt, z jednej strony, oraz konkurencja na rynku, z drugiej, wymuszają poszukiwanie coraz to lepszych rozwiązań, w zakresie stosowanych technologii oraz rozwiązań materiałowych.

 

Takim rozwiązaniem jest niewątpliwie stosowanie mieszanek popiołowo-cementowych, które już w latach 60 i 70 były z powodzeniem stosowane na polskich drogach. Obecnie zakres ich aplikacji, dzięki dobremu znormalizowaniu, znacznie się poszerzył. Można je wykorzystywać do budowy ulic, chodników, parkingów oraz placów, a nawet pod płyty posadzkowe.

 

Pomysł wykorzystania antropogenicznych materiałów, w drogownictwie, zrodził się już ponad trzydzieści lat temu, w Europie Zachodniej. Szeroko rozumiana ochrona środowiska, i rachunek ekonomiczny, sprawiły, że z pozoru bezwartościowy materiał odpadowy stał się materiałem budowlanym, stanowiącym alternatywę dla rozwiązań tradycyjnych. Obecnie przykłady zastosowań drogowych, tego rodzaju materiałów budowlanych, można znaleźć na całym świecie.

 

EKOTECH od wielu lat ściśle współpracuje z laboratorium drogowym Labud-Barg, przy realizacji zadań drogowych. Dzięki temu możliwe jest precyzyjne dobranie składu wbudowywanej mieszanki, do panujących warunków terenowych, oraz zapewnienie doświadczonej kadry nadzorującej proces budowy. Odznaczające się wysoką jakością wilgotne mieszanki Tefra STAB i Tefra BP są oferowane zarówno do odbioru z węzła produkcyjnego EKOTECH, jak i z dowozem na miejsce wbudowania. Transport mieszanek odbywa się przy użyciu pojazdów samowyładowczych, o ładowności od 6 do 18 m3.


Wzmacnianie gruntów

Rozwój przemysłu powoduje wzrost zapotrzebowania na tereny pod zabudowę. Z kolei, czynniki ekonomiczne przesądzają często o umiejscowieniu planowanych obiektów w pobliżu dróg i torów wodnych, gdzie występują grunty słabonośne. Aby możliwe było posadowienie na takich gruntach obiektów budowlanych konieczne jest przeprowadzenie procesu ich wzmocnienia.

 

Celem wzmocnienia podłoża jest poprawa jego nośności, a więc takie jego przygotowanie, aby możliwe było wybudowanie tam stabilnej budowli. Osiągnąć to można wieloma sposobami. Dla wybrania najlepszej z nich, za każdym razem konieczne jest przeprowadzenie wieloczynnikowej analizy.

 

Dolina Odry to miejsce, gdzie mamy do czynienia z jednym z największych torfowisk. Tak jak pozostałe grunty organiczne nie odznaczają się one wysoką nośnością i wymagają uzdatnienia. Według wielu specjalistów, najlepszą metodą ich wzmocnienia jest wykonanie przeciążenia, które doprowadza do wyciśnięcia znajdującej się tam wody. W wyniku dużego nacisku następuje komprymacja warstwy organicznej i zwiększenie jej  wytrzymałości.

 

EKOTECH od wielu lat ściśle współpracuje z Katedrą Geotechniki ZUT, przy weryfikacji stworzonej metody obliczeniowej, która umożliwia przewidywanie wielkości osiadania nasypu torfowego poddanego przeciążeniu. Jest to istotne zagadnienie, przy realizacji zadania, gdyż umożliwia precyzyjne określenie rzędnej terenu po zakończeniu procesu osiadania.

 

Tak jak i w przypadku niwelacji terenów, do realizacji przedsięwzięć, mających na celu wzmacnianie gruntów, wykorzystujemy materiały antropogeniczne, które w woj. zachodniopomorskim należą do najpowszechniej występujących. Są to mieszanki na bazie popioło-zużli i refulatów, lub kruszyw naturalnych, które spełniają rolę bezpiecznego zamiennika mas ziemnych. Warunkiem ich wykorzystania, do ww. celu, jest spełnienie wymagań technicznych (ustalanych w zależności od przyszłego wykorzystania terenu) oraz środowiskowych (które określane są każdorazowo dla konkretnego zastosowania).

 

Rosnący gwałtownie stopień zanieczyszczenia środowiska naturalnego, kurczące się zasoby bogactw naturalnych i coraz większa ilość miejsc na ziemi z trwale zdegradowanym środowiskiem przyrodniczym przyczyniły się do nowego spojrzenia na rzeczywistą rolę działalności gospodarczej człowieka w procesach degradacji jak i kształtowania środowiska naturalnego.

 

Działalność gospodarcza człowieka z reguły prowadzi do negatywnych zmian w otaczającym go środowisku naturalno–przyrodniczym. Rodzaj i wielkość tych zmian są zróżnicowane – zależnie od rodzaju prowadzonej działalności i jej skali. Zaczęto dostrzegać konieczność kompleksowej ochrony środowiska naturalnego, korzystania z zasobów naturalnych w sposób racjonalny i co najważniejsze dostrzeżono, że tylko minimalizowanie do niezbędnego minimum ingerencji człowieka w środowisko naturalne, a wręcz wspomagania go tam gdzie to możliwe, zapewnia człowiekowi dalszy, zrównoważony i efektywny rozwój cywilizacyjny na Ziemi. Dostrzeżono, i to zapewne stało się bodźcem do zmiany filozofii postrzegania środowiska naturalnego, że człowiekowi i jego środowisku zagraża w istocie człowiek i jego działalność gospodarcza.


Przywoływana tu eksploatacja zasobów naturalnych to jeden z tych kierunków działalności gospodarczej człowieka, który w największym stopniu przyczynia się do degradacji środowiska i dewastacji terenów, na których eksploatacja ta jest prowadzona. Obrazowym przykładem degradacji i dewastacji powierzchni ziemi jest odkrywkowa eksploatacja kopalin. Skupiając się na naszym kraju można przyjąć, że w chwili obecnej eksploatuje się w ten sposób ponad dwa tysiące złóż wszelkiego rodzaju kopalin: kruszyw naturalnych, surowców mineralnych, siarki czy też węgla brunatnego. Ogromną większość stanowią złoża kruszyw naturalnych i choć są relatywnie małe w porównaniu ze złożami węgla brunatnego, to ich eksploatacja w decydujący sposób przyczynia się do degradacji otaczającego krajobrazu – jednego z elementów środowiska naturalnego. Polska usiana jest wręcz wyeksploatowanymi, nieczynnymi wyrobiskami. Są one dzikimi wysypiskami wszelkiego rodzaju odpadów lub takimi się stają.


Eksploatacja złóż surowców mineralnych i kruszyw naturalnych nieuchronnie prowadzi do zmian w środowisku naturalnym. Charakter i wielkość tych zmian jest zróżnicowana zależnie od rodzaju surowca, technologii i wielkości wydobycia oraz zakresu stosowanej przeróbki. Charakterystyczną zmianą w środowisku jest powstawanie pustek (wyrobisk poeksploatacyjnych), które radykalnie zmieniają ukształtowanie i pierwotne funkcje zajętego terenu. W ramach ogólnie przyjętej na świecie zasady odpowiedzialności przedsiębiorcy za szkody w środowisku znanej jako zanieczyszczający płaci, również i przedsiębiorca górniczy jest prawnie zobowiązany po zakończeniu eksploatacji do przywrócenia przeobrażonym terenom funkcji pierwotnych (restytucja naturalna) lub użytkowych – w razie niemożliwości odtworzenia pierwotnych funkcji terenów.


Jednym z masowych kierunków wykorzystania ubocznych produktów spalania jest zastosowanie ich do makroniwelacji i rekultywacji terenu. Popioły, żużle i mieszaniny popiołowo - żużlowe spełniają rolę zamiennika mas ziemnych (gruntów mineralnych i kruszyw). Warunkiem ich wykorzystania do tych celów jest spełnienie wymagań technicznych, ustalanych w zależności od przyszłego wykorzystania terenu oraz zabezpieczenie przed niekorzystnym oddziaływaniem na środowisko poprzez ewentualne uszczelnienie dna składowiska i zabezpieczenie przed pyleniem. W kraju powszechnie wykorzystuje się popioły i żużle z węgla brunatnego do wypełniania wyrobisk węgla brunatnego, kruszyw, gliny, siarki. Popioły i żużle z węgla kamiennego, a także mieszaniny ze składowisk elektrownianych stosuje się do niwelacji nierówności terenów środkowej, zachodniej i północnej Polski. Mieszaninę popiołowo – żużlową ze składowisk stosuje się do budowy obwałowań składowisk odpadów paleniskowych i innych odpadów.